Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Warszawa na przełomie XIX i XX wieku jest wielkim skupiskiem, liczącym z przedmieściami ok. 700 tys. mieszkańców. Miasto jest przeludnione. Kapitalistyczna zabudowa połyka place i zieleńce, rosną czynszówki, mnożą się podwórza – studnie, zapełniają mansardy i sutereny. Lindleyowska sieć kanałów i wodociągów obejmuje tylko centralne dzielnice. W tych warunkach wzrasta dziecko proletariackie w mieście, gdzie średnia długość życia wynosi 25 lat, gdzie nie obowiązuje szczepienie ospy, gdzie choroby zakaźne zbierają okrutne żniwo.


 

 

Ulica Marszałkowska przed II wojną światową

 

Szpital przy ul. Marszałkowskiej powstał w 1903 roku jako Instytut Higieny Dziecięcej IM. Barona Lenvala, działał pod protektoratem Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego. Miał na celu propagowanie zasad higienicznego wychowania dzieci, udzielenie higieny przez organizowanie kąpieli i natrysków, przychodni dentystycznych, stacji szczepienia ospy, zakładu gimnastyki ortopedycznej. Ze świadczeń Instytutu korzystano za niewielką opłatą, przeznaczony był on głównie dla ubogich dzieci. W okresie międzywojennym Instytut prowadził stację opieki nad niemowlętami, stację szczepień ochronnych i gabinet dentystyczny.

Fundatorem Instytutu Higieny Dziecięcej był baron L. De Lenval (Leon Władysław Loewenstein) przemysłowiec warszawski, którego nazwisko zwiąane było z potężną firmą Lilpop, Rau & Loewenstein.

W 1888 roku powstaje budynek Warszawskiego Domu Sierot po robotnikach, fundacji Lenvalów. Sąsiedni plac należał również do rodziny Lenvalów, stał on się przedmiotem darowizny na rzecz powstającego Instytutu Higieny Dziecięcej. Gmach został wzniesiony w latach 1902 – 1903. Z chwilą uruchomienia Instytutu co nastąpiło bezpośrednio po poświęceniu gmachu, tj. 15 listopada 1903 roku, przystąpiono do realizacji niemal wszystkich zamierzonych usług, zarówno w dziale higienicznym, jak i leczniczym. Rok 1904 jest pierwszym pełnym rokiem działalności Instytutu. Przynosi on już pewne realia ujęte w statystyczne wykazy. Jest to ważny okres konfrontacji idei z życiem. Ciężkie lata rewolucji stanowią realny bodziec dla rozwoju placówki, nie sprzyja jednak pogłębianiu form jej pracy. Wzrasta zapotrzebowanie na konkretną pomoc lekarską i usługę higieniczną. Jak zgodnie wskazują źródła, Instytut Lanvala był placówką nie znającą swego odpowiednika nie tylko na ziemiach polskich, ale w całej ówczesnej Europie. Jednakże nie sama nowość instytucji była najważniejsza. Ważne i ciekawe jest raczej to, że Instytut ten stanowi soczewkę skupiającą znamienne prądy epoki, że odzwierciedla najbardziej charakterystyczne tendencje higieny i pedagogiki końca XIX stulecia. Idea Instytutu wyrosła na gruncie najbardziej postępowego, awangardowego nurtu w medycynie, a mianowicie nurtu profilaktyki oraz higieny społecznej i wychowawczej.

Instytut Higieny Dziecięcej ul. Marszałkowska,
rok 1907

W 1920 roku powstaje nowoczesna Klinika Pediatryczna, założona przez profesora Mieczysława Michałowicza. Od tej pory szpital ten kojarzy się jej mieszkańcom z najistotniejszym ośrodkiem pediatrycznym lewobrzeżnej Warszawy.

Instytut Higieny Dziecięcej 1939 rok po przebudowie,
widok od ul. Litewskiej

Po II wojnie światowej cały budynek dawnego Instytutu został przekazany Instytutowi Pediatrii Akademii Medycznej.